Bir zamanlar, yoksul ama birbirini seven bir oduncu ailesi vardı. Bu ailenin en küçük çocuğu, başparmak kadar olduğu için ona Parmak Çocuk derlerdi. Boyu küçüktü ama aklı ve cesareti pek büyüktü. Anne ve babası onu çok severdi, ancak kıtlık zamanında yiyecek bulmak giderek zorlaşmıştı.
Bir gün anne ve baba kendi aralarında üzgün bir şekilde konuşurken Parmak Çocuk onları gizlice dinledi. Baba, “Çocukları ormana bırakmak zorundayız, yoksa hepimiz açlıktan öleceğiz.” dedi. Anne gözyaşları içinde “Buna yüreğim dayanmaz.” diye karşılık verdi. Parmak Çocuk bu sözleri duyunca korktu ama aklını kullanmaya karar verdi.
Gece herkes uyuduktan sonra dışarı çıktı ve dere kenarından parlak küçük çakıl taşları topladı. Sabah olduğunda anne ve babası çocukları ormana götürdü. Parmak Çocuk yürürken cebindeki taşları birer birer yere bıraktı. Kardeşleri korkuyla “Şimdi ne yapacağız?” diye sorduğunda o sakin bir şekilde “Korkmayın, ben yolu biliyorum.” dedi. Akşam olunca anne ve babaları çocukları ormanda bırakıp gitti. Kardeşleri ağlamaya başlayınca Parmak Çocuk “Ay doğunca taşlar parlayacak ve bizi eve götürecek.” dedi. Gerçekten de ay ışığı taşların üzerine vurunca hepsi parladı ve çocuklar yolu bulup evlerine döndü.
Ancak kıtlık daha da arttı. Anne ve baba ikinci kez çocukları ormana götürmeye karar verdi. Bu kez Parmak Çocuk dışarı çıkamadı, çünkü kapı kilitliydi. Yine de pes etmedi ve cebine ekmek kırıntıları doldurdu. Ormana vardıklarında kırıntıları yere bıraktı. Fakat bu kez kuşlar kırıntıları yiyince iz kayboldu. Kardeşleri korkuyla “Artık eve dönemeyeceğiz!” diye bağırdı. Parmak Çocuk “Bir çözüm bulacağız.” dedi ama o da ne yapacağını tam bilemiyordu.
Gece çöktüğünde uzakta bir ışık gördüler. Işığa doğru yürüyüp bir eve ulaştılar. Kapıyı çaldıklarında yaşlı bir kadın kapıyı açtı. Parmak Çocuk “Biz kaybolduk, geceyi burada geçirebilir miyiz?” diye sordu. Kadın onları içeri aldı ama fısıldayarak “Buradan hemen kaçmalısınız, bu ev bir devin evi.” dedi. Tam o sırada dev geldi ve gür sesiyle “Evde insan kokusu var!” diye bağırdı. Kadın durumu kurtarmaya çalıştı ve çocukları sakladı.
Gece olduğunda Parmak Çocuk bir plan yaptı. Devin kızlarının başındaki altın taçları alıp kardeşlerinin başına koydu, kardeşlerinin şapkalarını da devin kızlarına taktı. Dev gece yarısı uyanıp karanlıkta çocukları öldürmek istedi, ancak yanlışlıkla kendi kızlarını öldürdü. Sabah durumu fark edince öfkeyle çocukların peşine düştü.
Parmak Çocuk ve kardeşleri hızla kaçtı. Bir süre sonra dev yoruldu ve geri döndü. Çocuklar sonunda evlerine ulaşmayı başardı. Parmak Çocuk ailesine sarılarak “Artık aklımızla her zorluğu aşabiliriz.” dedi. Bu maceradan sonra aile birlikte çalışarak geçinmenin yollarını buldu ve bir daha ayrılmak zorunda kalmadı.
O günden sonra herkes Parmak Çocuk’un küçücük bedeninde kocaman bir yürek taşıdığını konuştu. Masal da burada mutlu bir şekilde sona erdi.
